Pokrewne Tematy
Narodziny rządu saudyjskiego
Piątek, Luty 25, 2005
Źródło: Abdul Qadiim Zallum, Jak zniszczono Kalifat
Wielka Brytania usiłowała przez swojego agenta Abdul - Aziza Muhammada ibn Sauda uderzyć w państwo muzułmańskie od środka. Wahhabitom do tego czasu udało się opanować pewne obszary państwa muzułmańskiego. Przewodził im Muhammad ibn Saud, a później jego syn Abdul - Aziz. Wielka Brytania wspierała ich bronią i pieniędzmi. Z tą pomocą opanowywali coraz większe obszary Kalifatu.
Walczyli przeciwko państwu muzułmańskiemu, przez cały czas wspierani przez Wielką Brytanię, głosząc się wojskiem muzułmańskim (wojsko Amira ul Mu’miniina). Wahhabici chcieli zająć ziemie, które znajdowały się pod panowaniem Kalifatu, usankcjonować na nich swój Math’hab i stłumić siłą wszystkie pozostałe muzułmańskie Math’haby, z którymi różnili się w opiniach.
Napadli na Kuwejt i okupowali go w 1788 roku, a następnie wkroczyli na północ i oblegali Bagdad. Chcieli zająć Karbalę i grobowiec Al - Husajna (radiallahu ‘anhu) po to ażeby go zniszczyć, a następnie zakazać odwiedzania tego miejsca. Następnie w 1803 roku zaatakowali Mekkę i okupowali ją. Wiosną 1804 roku zajęli Medynę i zniszczyli olbrzymie kopuły, które służyły cieniem grobowi Wysłannika Allaha (sal allahu alejhi wa sallam).
Rozebrali je z kamieni szlachetnych i innych cennych ozdób. Kiedy przejęli kontrolę nad całym Hidżazem ruszyli w kierunku Al - Szam. Będąc w pobliżu Hims, w 1810 roku, po raz już drugi zaatakowali Damaszek i Nadżaf. Damaszek bronił się dzielnie. Jednakże w czasie jego oblężenia Wahhabici ruszyli dalej, na północ i rozszerzyli swoje panowanie nad ziemiami syryjskimi, aż do Allepo.
Było czymś powszechnie znanym, że działania wojenne Wahhabitów wzniecała Wielka Brytania przez Al Saudów, którzy byli ich agentami.
Wykorzystali oni Math’hab wahhabicki, który był muzułmański i którego założyciel był Mudżtahidem do działalności politycznej. Postawili sobie za cel walkę z państwem muzułmańskim i stłumienie siłą pozostałych muzułmańskich Math’habów. Miało to wywołać sekciarskie starcia w osmańskim Kalifacie i doprowadzić do jego wewnętrznej destabilizacji.
Zwolennicy Math’habu byli nieświadomi tego, ale Amir Saudów i Saudyjczycy byli tego w pełni świadomi. Działo się tak dlatego, że nie istniał związek pomiędzy Brytyjczykami a Muhammadem ibn Abdul Wahhabem, ale istniał związek pomiędzy Brytyjczykami a Abdul Azizem ibn Muhammadem ibn Saudem, a następnie z jego synem Saudem. Muhammad ibn Abdul Wahhab, którego Math’hab był hanbalicki dokonał Idżtihadu w dużej ilości spraw i zażądał od muzułmanów, którzy podążali za innymi Matha’bami i różnili się z nim w opiniach (w tych sprawach), żeby przyłączyli się do niego.
Nawoływał ich do swoich opinii, uprawamacniał je na nowo zajętych obszarach i atakował zawzięcie pozostałe muzułmańskie Math’haby.
Wielu uczonych, Amirów i wiele znamienitych osobistości nie zgadzało się z nim, rozpatrywali jego opinie (w określonych sprawach) jako niezgodne z tym, co sami wywnioskowali na podstawie Księgi Allaha (subhana wa teala) i Jego Wysłannika (sal allahu alejhi wa salaam). Przykładem może być to, że miał w zwyczaju mówić, że odwiedzanie grobu Wysłannik Allaha (sal allahu alejhi wa salaam) jest Haram i grzechem.
Mówił również, że każdy kto planuje podróż w intencji odwiedzenia grobu Wysłannika Allaha (sal allahu alejhi wa salaam) popełnia grzech i nie będzie mu zezwolone skracanie modlitwy podczas podróży. Powołał się na hadis, w którym zostało przekazane, że Wysłannik Allaha (sal allahu alejhi wa salaam) powiedział:
Podróże mogą się odbywać tylko do trzech meczetów: Mojego Meczetu (w Medynie), Meczetu Haram (w Mekce) i Meczetu Al - Aqsa.
Muhammad ibn Abdul - Wahhab wywnioskował na podstawie tego hadisu, że Wysłannik Allaha (sal allahu alejhi wa salaam) zakazał podróżowania do innych miejsc niż do tych, które wymienił (w hadisie).
W związku z tym, jeżeli ktokolwiek planowałby podróż w intencji odwiedzenia grobu Wysłannika Allaha (sal allahu alejhi wa salaam), byłoby to grzechem; ponieważ Wysłannik Allaha (sal allahu alejhi wa salaam) nie wymienił tego meczetu jako jednego z trzech, do których można podróżować.
Inne Math’aby mówiły, że odwiedzanie grobu Wysłannika Allaha (sal allahu alejhi wa salaam) jest Sunną i uczynkiem Mandub, za który jest wynagrodzenie, ponieważ Wysłannika Allaha (sal allahu alejhi wa salaam) powiedział:
W przeszłości zakazałem wam odwiedzać groby, ale możecie je już odwiedzać.
Hadis ten odnosi się również do grobu Wysłannika Allaha (sal allahu alejhi wa salaam). Istnieją jeszcze inne hadisy, które o tym nadmieniają i na nie powoływały się pozostałe Math’haby. Na dodatek uznały one, że hadis, którego Muhammad ibn Abdul - Wahhab użył jako dowodu, odnosi się do meczetów.
Jego treść określa sytuację podróżowania tylko do meczetów i poza nią nie wykracza. Hadis nie jest ogólny, ale raczej określony i odnosi się do określonej sytuacji:
Podróże mogą się odbywać tylko do trzech meczetów.
Dlatego też jest zakazane muzułmanom planowanie podróży tylko do meczetu Aya Sofia w Istambule i do meczetu Umajjadów w Damaszku, ponieważ Wysłannik Allaha (sal allahu alejhi wa salaam) dozwolił na odbywanie podróży tylko do tych trzech meczetów. Jest zatem zakazane podróżowanie do innego meczetu niż do tych trzech, wymienionych przez Wysłannika Allaha (sal allahu alejhi wa salaam) (w hadisie). Jest natomiast dozwolone podróżowanie w intencji odwiedzenia rodziny, podróży służbowej, w interesach, w celach turystycznych (i z innych powodów).
Oznacza to, że ten hadis nie zawiera kategorycznego zakazu podróżowania i nie zawęża go do wymienionych przez Wysłannika Allaha (sal allahu alejhi wa salaam) trzech meczetów, ale zakazuje podróżowania w intencji odwiedzania innych meczetów niż do tych trzech, wymienionych przez Wysłannika Allaha (sal allahu alejhi wa salaam)(w hadisie). Zwolennicy pozostałych Matha’bów uważali jego opinię za błędną i niezgodną z tym, co sami wywnioskowali z Księgi i Sunny.
Niedługo potem zresztą różnice w opiniach były już tak znaczne, że Muhammad ibn Abdul - Wahhab został wygnany z kraju.
W 1740 roku szukał schronienia u Muhammada ibn Sauda, Szejcha plemienia Anzah, skłóconego w tym czasie z Szejchem Uyayna, który żył w Al - Dir’iyyah, leżącej sześć godzin drogi z Uyaynah. Muhammad ibn Abdul - Wahhab został powitany i przyjęty z gościnnością.
Głosił swoje opinie pośród ludzi Al - Dir’yyah i na sąsiadujących z nią obszarach. Po pewnym czasie jego opinie stały się tam obowiązujące, zyskały zwolenników i pomocników. Amir Muhammad ibn Saud również był skłonny do tych opinii i przystąpił do Szejcha.
W 1747 roku Amir Muhammad udzielił swojego poparcia opinii Muhammada ibn Abdul - Wahhaba (w pełni je zaakceptował).
Z tym przymierzem został ostatecznie założony ruch wahhabicki, w formie Da’ałah i w formie rządu.
Było to korzystne, zarówno dla Muhammada ibn Abdul - Wahhaba, który nawoływał do swoich opinii i nauczał ich ludzi, jak i dla Muhammada ibn Sauda, który uprawamacniał je na nowo zajętych przez siebie obszarach.
Imara Muhammada Ibn Sauda powiększała swój obszar i w dziesięć lat Muhammad ibn Saud zdołał podporządkować swojej władzy i nowemu Math’habowi obszar trzydziestu mil kwadratowych.
Należy jednak zaznaczyć, że była to ekspansja osiągnięta przez Da’ałah i władzę Szejcha Anzah. Nikt nie wypowiedział mu wojny, nawet Amir Al. - Ihsaa’, który niegdyś wygnał Muhammada Ibn Abdul Wahhaba z Uyaynah, nie przeciwstawił się swojemu wrogowi i nie zgromadził swoich oddziałów do walki z nim, aż do 1757 roku.
Niemniej jednak został pokonany i Muhammad ibn Saud zajął jego Imarę. Math’hab wahhabicki i Muhammad ibn Saud opanowywali coraz to nowe obszary, w tym Al - Dir’iyyah i wszystko tp, co z nią sąsiadowało, również Al - Ihsaa’.
Ruch wahhabicki po starciu z Amirem Al - Ihsaa i po opanowaniu jego ziem, zatrzymał swoją ekspansję. Muhammad ibn Saud i Math’hab wahhabicki zatrzymali się w granicach tego obszaru.
W 1765 roku zmarł Muhammad ibn Saud. Jego następcą w Szejchanacie Anzah został jego syn Abdul - Aziz.
Poszedł on w ślady swojego ojca, podobnie jak on władając opanowanym obszarem. Nie podjął się jednak żadnej ekspansji na otaczające jego Imara obszary.
O Math’habie wahhabickim i o Saudach słuch zaginął. Inni Szejchowie przestali się go obawiać.
W czterdzieści jeden lat po założeniu ruchu wahhabickiego (od 1747 roku do 1788 roku) i w trzydzieści jeden lat po zatrzymaniu się jego ekspansji, nastąpiło jego odrodzenie.
Przyjął on nowe metody rozprzestrzeniania Math’habu i stał się szeroko znany poza swoimi granicami, w całym państwie muzułmańskim, jak również i w innych państwach.
Wywołał zaniepokojenie i obawę w całym Kalifacie.
Przyjęto dziedziczenie władzy zarówno dla Amira jak i dla głowy Math’habu.
W 1787 roku Abdul Aziz założył dom Imara i przyjął dziedziczenie władzy.
Olbrzymi tłum pod przywództwem Szejcha Muhammada ibn Abdul - Wahhaba zebrał się, po czym udał się do Abdul - Aziza,
który ogłosił, że prawo do Imara jest potwierdzone dla jego rodziny a prawo do sukcesji po nim przysługuje wyłącznie jego synom.
Ogłosił również, że jego syn, Saud obejmie po nim władzę.
Zgromadzony olbrzymi tłum ludzi pod przywództwem Muhammada ibn Abdul - Wahhaba uznał jego postanowienie.
W Math’habie wahhabickim władza również stała się dziedziczna i prawo do sukcesji po Muhammadzie ibn Abdul - Wahhabie, zostało przyznane wyłącznie jego rodzinie.
Dom Imara nie był już plemieniem, czy związkiem plemion, ale stał się zalążkiem państwa.
Ruch wahhabicki umocnił się i zaczął podbijać sąsiadujące z nim obszary. Prowadzenie wojny ponownie stało się metodą na rozszerzanie wpływów Math’habu.
W 1788 roku Abdul - Aziz rozpoczął przygotowania do zbrojnej wyprawy, a następnie zaatakował Kuwejt i zajął go.
Wielka Brytania również usiłowała opanować jakiś obszar Kuwejtu, który w tym czasie należał do osmańskiego Kalifatu, ale poniosła klęskę.
Stało się tak, ponieważ Kalifat stawiał silny opór i pozostałe państwa, takie jak: Niemcy, Rosja i Francja, wystąpiły przeciwko Abdul - Azizowi i Wielkiej Brytanii. Utrata Kuwejtu z pod władzy Kalifatu i wysłanie wojska na północ, w celu jego ochrony uwidoczniło stanowisko głównych państw (Rosji, Niemiec i Francji). jak i również samego osmańskiego Kalifatu. Wahhabici, po kilku dziesięcioleciach nie podejmowania się żadnych działań zbrojnych poza swoimi granicami, obecnie wojną i podbojami przystąpili do rozszerzania wpływów swojego Math’habu. Dokonywali tego walcząc z muzułmańskimi Math’habami, z którymi różnili się w opiniach i zastępując je na opanowanych przez siebie obszarach swoim Math’habem.
Wywołał zaniepokojenie i obawę w całym Państwie Muzułmańskim, na Półwyspie Arabskim, w Iraku i w Al - Szam.
Walczyli przeciwko państwu muzułmańskiemu i podbijali ziemie muzułmańskie. W 1792 roku zmarł Muhammad ibn Abdul - Wahhab i jego syn przejął po nim schedę w drodze sukcesji - tak jak Saud - przejął władzę po swoim ojcu Abdul - Azizie.
Saudyjscy Amirzy posłużyli się Math’habem wahhabickim do realizacji swojej polityki uderzenia w osmański Kalifat i wzniecali walki między muzułmanami.
All rights not reserved. © X Copyright: W islamie nie ma "praw autorskich". Dozwolone jest korzystanie, kopiowanie i przekazywanie innym danych znajdujących się na portalu Islam w Polsce. Przekazywanie wiedzy z dziedziny islamu jest nawet obowiązkiem religijnym. Prosimy jednak o podanie adresu i nazwy portalu jako źródła.