Twój Email:
Nazwa użytkownika:
Do:
Tytuł:
Treść: Edward Gibbon pisał o istnieniu Ka’aby przed erą chrześcijańską: ...ślepej mitologii barbarzyńców – ich lokalnych bożków – gwiazd, powietrza, ziemi, ich płci, tytułów, ich atrybutów lub podporządkowania, uległości. Każde plemię, każda rodzina, każdy niezależny wojownik, tworzył i zmieniał ryty przedmiotu tej fantastycznej czci; ale nacja, zawsze (dosł. w każdym wieku), kłaniała się religii i językowi Mekki. Historia Ka’aby sięga czasów przed erą chrześcijańską. Grecki historyk, opisując wybrzeże Morza Czerwonego, odnotował, że pomiędzy Thamudytami a Sabejczykami znajdowała się słynna świątynia, której (superior sanctity) dosł. wyższa świętość, uświęcenie było uznawane przez wszystkich Arabów. Zasłona z atłasu, którą odnawia „turecki cesarz”, po raz pierwszy została podarowana przez Homerytów, którzy panowali siedemset lat przed czasem Muhammada[1]. M S M Saifullah Ka’bah As A Place Of Worship In The History za: Islamic Awareness Ka’ba i Mekka w historii Edward Gibbon pisał o istnieniu Ka’aby przed erą chrześcijańską: ...ślepej mitologii barbarzyńców – ich lokalnych bożków – gwiazd, powietrza, ziemi, ich płci, tytułów, ich atrybutów lub podporządkowania, uległości. Każde plemię, każda rodzina, każdy niezależny wojownik, tworzył i zmieniał ryty przedmiotu tej fantastycznej czci; ale nacja, zawsze (dosł. w każdym wieku), kłaniała się religii i językowi Mekki. Historia Ka’aby sięga czasów przed erą chrześcijańską. Grecki historyk, opisując wybrzeże Morza Czerwonego, odnotował, że pomiędzy Thamudytami a Sabejczykami znajdowała się słynna świątynia, której (superior sanctity) dosł. wyższa świętość, uświęcenie było uznawane przez wszystkich Arabów. Zasłona z atłasu, którą odnawia „turecki cesarz”, po raz pierwszy została podarowana przez Homerytów, którzy panowali siedemset lat przed czasem Muhammada[1]. Diodorus Siculus był greckim historykiem z I wieku przed erą chrześcijańską. Napisał Bibliotheca Historica, księgę opisującą różne części, odkrytego już i znanego, świata. Poniższy cytat pochodzi z tłumaczenia (z oryginału - greckiego na angielski) dokonanego przez Gibbona (w książce o Diodorusie Siculusie): ... została tam założona świątynia, która jest święta (very holy) i czczona (exceedingly revered) przez wszystkich Arabów. Claudiusz Ptolemeusz z Aleksandrii był matematykiem i astronomem, który zyskał sławę w wiek po Pliniuszu. Napisał atlas świata (świata, w którym można się osiedlić, nadającego się do zamieszkania). Napisał książkę – komentarz do map. Doliczył się około stu czternastu miast i wiosek w Arabia Felix (Arabii Szczęśliwej). Dumaetha na przykład, umiejscowiona przez Ptolemeusza tuż za północną granicą Arabii Felix, musi być tą średniowieczną arabską Daumet, która dzisiaj jest główną wioską wielkiej oazy Dżauf. Hidżr, słynne w „czasach ignorancji”, było siedzibą królestwa i dzisiejsze Midajin Salih - to ptolemeuszowska Egra. Jego Thajm to Tejma, dzisiaj znana ze swoich inskrypcji; posiadała świątynie i jakąś formę cywilizacji już w pięćsetnym roku przed erą chrześcijańską. To jest Tema Hioba. W Lathrippa, położonej w głębi Iamii (Jambu), rozpoznajemy Iathrippę Stefana z Bizancjum, Jathrib wczesnych arabskich tradycji, dzisiaj znane (i honorowane) pod nazwą El Medina, Miasto Miast[3]. Macoraba zaś została zidentyfikowana jako Mekka. G E von Grunebaum napisał: Wymienia się Mekkę w dziele Ptolemeusza i nazwa jaką on jej nadaje, pozwala nam ją zidentyfikować jako południowoarabski twór (foundation) stworzony wokół sanktuarium[4]. Mekka w pismach Qur’an mówi o Bakkah, Bakka (dawna nazwa Mekki) jako o pierwszym domu czci, jaki został wybrany przez Boga dla ludzkości. Nazywa to miejsce również Umm ul-Qura (matką osad, miast) (co oznacza w języku polskim): Zaprawdę, pierwszy Dom (czci) który został ustanowiony dla ludzi, to ten, który jest w Bakka (Mekce) - błogosławiony, - droga prosta dla Al-’Alamin (ludzi i dżinów). W nim są znaki jasne - miejsce (maqam), gdzie stał Abraham a kto wszedł do niego, był bezpieczny. Na ludziach ciąży obowiązek względem Boga - na tych, którzy mają ku temu środki - odprawienia pielgrzymki (hadż) do tego Domu (Ka’ba). A kto nie wierzy… zaprawdę, Bóg jest bogaty, ponad ‘Alamin (ludzkością i dżinami)! [TZQ 3: 96-97] Biblia zaś mówi o dolinie Baka – miejscu związanym z pielgrzymkami: Jak miłe są przybytki Twoje, Panie Zastępów! Dusza moja pragnie i tęskni do przedsieni Pańskich. Moje serce i ciało radośnie wołają do Boga żywego. Nawet wróbel dom sobie znajduje i jaskółka gniazdo. gdzie złoży swe pisklęta: przy Twoich ołtarzach, Panie Zastępów, mój Królu i mój Boże! Szczęśliwi, którzy mieszkają w domu Twoim, Panie, nieustannie Cię wychwalają. Szczęśliwi, których moc jest w Tobie, którzy zachowują ufność w swym sercu. Przechodząc doliną Baka, przemieniają ją w źródło, a wczesny deszcz błogosławieństwem ją okryje. Z mocy w moc wzrastać będą: Boga ujrzą na Syjonie. Panie Zastępów, usłysz moją modlitwę; nakłoń ucha, Boże Jakuba! Spojrzyj, Puklerzu nasz, Boże, i wejrzyj na oblicze Twego Pomazańca! Zaiste jeden dzień w przybytkach Twoich lepszy jest niż innych tysiące; wolę stać w progu domu mojego Boga, niż mieszkać w namiotach grzeszników. Bo Pan Bóg jest słońcem i tarczą: Pan hojnie darzy łaską i chwałą, nie odmawia dobrodziejstw postępującym nienagannie. [Psalm 84: 1-12; przekład: Biblia Tysiąclecia] Encyklopedia Żydowska (The Jewish Encylopedia) mówi: Dolina Baka: dolina wspomniana w Psalmach (LXXXIV:7); pielgrzymi mieli przekształcić ją w „ziemię studni”; Baka – według dawnych tłumaczy – miała oznaczać dolinę płaczu - „wielkiego smutku, goryczy” - ale nazwa wskazuje raczej na dolinę, w której brakuje wody [potwierdzenie tego znajdujemy w Samuela V:23 et seq.; Pierwszej Księdze Kronik XIV:14 et seq.; liczba mnoga tego samego słowa wskazuje na drzewo podobne do drzewa balsamowego; zdaje się, że sucha dolina zawdzięcza swoją nazwę temu drzewu]. Konig wyprowadza słowo Baka z arabskiego Baka’a i tłumaczy to jako: „brak strumienia”. Psalmista najwidoczniej ma na myśli dolinę, w której panowały określone warunki środowiskowe; dlatego też nadał taką nazwę[5]. Tłumaczenie arabskiej Baka’a jako „brak strumienia” rzuca nieco światła na naturę tej doliny (zanim pojawiło się tam źródło Zam-Zam - w pobliżu Ka’by). [zob. również David Noel Freedman (Editor-in-Chief), The Anchor Bible Dictionary, tom I, Doubleday, str. 566] „Dolina płaczu” lub „wielkiego smutku” – może to być nawiązanie do wielkiego smutku, rozpaczy Hagar, kiedy została na pustyni z Izmaelem bez środków do życia. „Brak strumienia” zaś być może nawiązuje do pielgrzymek odbywanych do Baka (Bakkah - jest to dawna nazwa Mekki, w której to znajduje się Ka’ba). Bibliografia: [1] Edward Gibbon (Introduction by Christopher Dawson), Gibbon’s Decline And Fall Of The Roman Empire, tom V, Everyman’s Library, London, str. 223-224 [2] (tłumaczenie) C H Oldfather, Diodorus Of Sicily, tom II, William Heinemann Ltd., London & Harvard University Press, Cambridge, Massachusetts, MCMXXXV, str. 217 [3] D G Hogarth, The Penetration Of Arabia, Alston Rivers Limited, London, 1905, str. 18 [4] G E Von Grunebaum, Classical Islam: A History 600-1258, George Allen & Unwin Limited, 1970, str. 19 [5] The Jewish Encylopedia, tom II, Funk & Wagnalls Company, MDCCCCII, str. 415 http://www.islam-in-poland.org/index.php/12601/
Edward Gibbon pisał o istnieniu Ka’aby przed erą chrześcijańską:
...ślepej mitologii barbarzyńców – ich lokalnych bożków – gwiazd, powietrza, ziemi, ich płci, tytułów, ich atrybutów lub podporządkowania, uległości. Każde plemię, każda rodzina, każdy niezależny wojownik, tworzył i zmieniał ryty przedmiotu tej fantastycznej czci; ale nacja, zawsze (dosł. w każdym wieku), kłaniała się religii i językowi Mekki. Historia Ka’aby sięga czasów przed erą chrześcijańską. Grecki historyk, opisując wybrzeże Morza Czerwonego, odnotował, że pomiędzy Thamudytami a Sabejczykami znajdowała się słynna świątynia, której (superior sanctity) dosł. wyższa świętość, uświęcenie było uznawane przez wszystkich Arabów. Zasłona z atłasu, którą odnawia „turecki cesarz”, po raz pierwszy została podarowana przez Homerytów, którzy panowali siedemset lat przed czasem Muhammada[1].
M S M Saifullah
Ka’bah As A Place Of Worship In The History
za: Islamic Awareness
Ka’ba i Mekka w historii
...ślepej mitologii barbarzyńców – ich lokalnych bożków – gwiazd, powietrza, ziemi, ich płci, tytułów, ich atrybutów lub podporządkowania, uległości. Każde plemię, każda rodzina, każdy niezależny wojownik, tworzył i zmieniał ryty przedmiotu tej fantastycznej czci; ale nacja, zawsze (dosł. w każdym wieku), kłaniała się religii i językowi Mekki. Historia Ka’aby sięga czasów przed erą chrześcijańską. Grecki historyk, opisując wybrzeże Morza Czerwonego, odnotował, że pomiędzy Thamudytami a Sabejczykami znajdowała się słynna świątynia, której (superior sanctity) dosł. wyższa świętość, uświęcenie było uznawane przez wszystkich Arabów. Zasłona z atłasu, którą odnawia „turecki cesarz”, po raz pierwszy została podarowana przez Homerytów, którzy panowali siedemset lat przed czasem Muhammada[1]. Diodorus Siculus był greckim historykiem z I wieku przed erą chrześcijańską. Napisał Bibliotheca Historica, księgę opisującą różne części, odkrytego już i znanego, świata. Poniższy cytat pochodzi z tłumaczenia (z oryginału - greckiego na angielski) dokonanego przez Gibbona (w książce o Diodorusie Siculusie):
... została tam założona świątynia, która jest święta (very holy) i czczona (exceedingly revered) przez wszystkich Arabów.
Claudiusz Ptolemeusz z Aleksandrii był matematykiem i astronomem, który zyskał sławę w wiek po Pliniuszu. Napisał atlas świata (świata, w którym można się osiedlić, nadającego się do zamieszkania). Napisał książkę – komentarz do map. Doliczył się około stu czternastu miast i wiosek w Arabia Felix (Arabii Szczęśliwej).
Dumaetha na przykład, umiejscowiona przez Ptolemeusza tuż za północną granicą Arabii Felix, musi być tą średniowieczną arabską Daumet, która dzisiaj jest główną wioską wielkiej oazy Dżauf. Hidżr, słynne w „czasach ignorancji”, było siedzibą królestwa i dzisiejsze Midajin Salih - to ptolemeuszowska Egra. Jego Thajm to Tejma, dzisiaj znana ze swoich inskrypcji; posiadała świątynie i jakąś formę cywilizacji już w pięćsetnym roku przed erą chrześcijańską. To jest Tema Hioba. W Lathrippa, położonej w głębi Iamii (Jambu), rozpoznajemy Iathrippę Stefana z Bizancjum, Jathrib wczesnych arabskich tradycji, dzisiaj znane (i honorowane) pod nazwą El Medina, Miasto Miast[3].
Macoraba zaś została zidentyfikowana jako Mekka.
G E von Grunebaum napisał:
Wymienia się Mekkę w dziele Ptolemeusza i nazwa jaką on jej nadaje, pozwala nam ją zidentyfikować jako południowoarabski twór (foundation) stworzony wokół sanktuarium[4]. Mekka w pismach
Qur’an mówi o Bakkah, Bakka (dawna nazwa Mekki) jako o pierwszym domu czci, jaki został wybrany przez Boga dla ludzkości. Nazywa to miejsce również Umm ul-Qura (matką osad, miast) (co oznacza w języku polskim):
Zaprawdę, pierwszy Dom (czci) który został ustanowiony dla ludzi, to ten, który jest w Bakka (Mekce) - błogosławiony, - droga prosta dla Al-’Alamin (ludzi i dżinów). W nim są znaki jasne - miejsce (maqam), gdzie stał Abraham a kto wszedł do niego, był bezpieczny. Na ludziach ciąży obowiązek względem Boga - na tych, którzy mają ku temu środki - odprawienia pielgrzymki (hadż) do tego Domu (Ka’ba). A kto nie wierzy… zaprawdę, Bóg jest bogaty, ponad ‘Alamin (ludzkością i dżinami)!
[TZQ 3: 96-97]
Biblia zaś mówi o dolinie Baka – miejscu związanym z pielgrzymkami:
Jak miłe są przybytki Twoje, Panie Zastępów! Dusza moja pragnie i tęskni do przedsieni Pańskich. Moje serce i ciało radośnie wołają do Boga żywego. Nawet wróbel dom sobie znajduje i jaskółka gniazdo. gdzie złoży swe pisklęta: przy Twoich ołtarzach, Panie Zastępów, mój Królu i mój Boże! Szczęśliwi, którzy mieszkają w domu Twoim, Panie, nieustannie Cię wychwalają. Szczęśliwi, których moc jest w Tobie, którzy zachowują ufność w swym sercu. Przechodząc doliną Baka, przemieniają ją w źródło, a wczesny deszcz błogosławieństwem ją okryje. Z mocy w moc wzrastać będą: Boga ujrzą na Syjonie. Panie Zastępów, usłysz moją modlitwę; nakłoń ucha, Boże Jakuba! Spojrzyj, Puklerzu nasz, Boże, i wejrzyj na oblicze Twego Pomazańca! Zaiste jeden dzień w przybytkach Twoich lepszy jest niż innych tysiące; wolę stać w progu domu mojego Boga, niż mieszkać w namiotach grzeszników. Bo Pan Bóg jest słońcem i tarczą: Pan hojnie darzy łaską i chwałą, nie odmawia dobrodziejstw postępującym nienagannie.
[Psalm 84: 1-12; przekład: Biblia Tysiąclecia]
Encyklopedia Żydowska (The Jewish Encylopedia) mówi:
Dolina Baka: dolina wspomniana w Psalmach (LXXXIV:7); pielgrzymi mieli przekształcić ją w „ziemię studni”; Baka – według dawnych tłumaczy – miała oznaczać dolinę płaczu - „wielkiego smutku, goryczy” - ale nazwa wskazuje raczej na dolinę, w której brakuje wody [potwierdzenie tego znajdujemy w Samuela V:23 et seq.; Pierwszej Księdze Kronik XIV:14 et seq.; liczba mnoga tego samego słowa wskazuje na drzewo podobne do drzewa balsamowego; zdaje się, że sucha dolina zawdzięcza swoją nazwę temu drzewu]. Konig wyprowadza słowo Baka z arabskiego Baka’a i tłumaczy to jako: „brak strumienia”. Psalmista najwidoczniej ma na myśli dolinę, w której panowały określone warunki środowiskowe; dlatego też nadał taką nazwę[5].
[zob. również David Noel Freedman (Editor-in-Chief), The Anchor Bible Dictionary, tom I, Doubleday, str. 566]
„Dolina płaczu” lub „wielkiego smutku” – może to być nawiązanie do wielkiego smutku, rozpaczy Hagar, kiedy została na pustyni z Izmaelem bez środków do życia. „Brak strumienia” zaś być może nawiązuje do pielgrzymek odbywanych do Baka (Bakkah - jest to dawna nazwa Mekki, w której to znajduje się Ka’ba).
Bibliografia:
[1] Edward Gibbon (Introduction by Christopher Dawson), Gibbon’s Decline And Fall Of The Roman Empire, tom V, Everyman’s Library, London, str. 223-224
[2] (tłumaczenie) C H Oldfather, Diodorus Of Sicily, tom II, William Heinemann Ltd., London & Harvard University Press, Cambridge, Massachusetts, MCMXXXV, str. 217
[3] D G Hogarth, The Penetration Of Arabia, Alston Rivers Limited, London, 1905, str. 18
[4] G E Von Grunebaum, Classical Islam: A History 600-1258, George Allen & Unwin Limited, 1970, str. 19
[5] The Jewish Encylopedia, tom II, Funk & Wagnalls Company, MDCCCCII, str. 415