Twój Email:

Nazwa użytkownika:

Do:

Tytuł:

Treść:
<p>Rozdziały 6-11 różnią się znacznie tematyką od poprzednich. Dotyczą one głównie różnych zasad administracyjnych w państwie islamskim. W rozdziale szóstym mowa jest O obowiązku wyznaczania imama i obowiązku posłuszeństwa wobec niego oraz bezprawności buntowania się przeciw niemu i obalania go z jakiegokolwiek powodu z wyjątkiem bezbożności. Uzasadnienie obowiązku bezwzględnego podporządkowania się imamowi… </p> <p>Usman Dan Fodio (zw. Ibn Fodi), 1744 lub 1754–1817, twórca muzułmańskiego ruchu religijno- politycznego w Sudanie Zachodnim.; 1808 na czele Fulanów opanował większość państewek Hausa oraz częściowo Nupe i Joruba — tworząc sułtanat Sokoto. </p> <p> <b>Fragment pochodzi z książki pt. Boża ścieżka i jej rozstaje, Dżihad Usmana dan Fodio i dzieje emiratów fulańskich (autorstwa Macieja Kuśa), Księgarnia Akademicka, Kraków, 2003, str. 193-194</b> </p> <blockquote>(omówienie dzieła Bajan Łudżub al - Hidżra) Rozdziały 6-11 różnią się znacznie tematyką od poprzednich. Dotyczą one głównie różnych zasad administracyjnych w państwie islamskim. W rozdziale szóstym mowa jest O obowiązku wyznaczania imama i obowiązku posłuszeństwa wobec niego oraz bezprawności buntowania się przeciw niemu i obalania go z jakiegokolwiek powodu z wyjątkiem bezbożności. Uzasadnienie obowiązku bezwzględnego podporządkowania się imamowi [Dan Fodio traktował ten tytuł jako równoznaczny z tytułami Przywódcy Wiernych i kalifa, fcalif (arab. khalifa, czyli sukcesor [Proroka]) nosił równocześnie dwa inne tytuły: Przywódcy Wiernych (Amir al-Muminin), który podkreślał jego świeckie uprawnienia, i imama odnoszący się do jego religijnej funkcji przewodzenia w publicznych modłach. Zob. np. V. N. L o w, Three Nigerian Emirates. A Study in Oral History, Evanston, Illinois 1972, s. 27 przyp. 6.] i emirom jest okraszone obficie cytatami. Wynika z nich kilka podstawowych zasad: nieposłuszeństwo emirowi jest nieposłuszeństwem wobec Proroka, a bunt przeciw muzułmańskiemu władcy jest zabroniony. Przeważa nawet pogląd, że jest on zabroniony nawet wówczas, gdy panujący jest tyranem i ciemięzcą. Wypowiedzenie posłuszeństwa jest słuszne jedynie wówczas, gdy władca utraci wiarę. Nie pozostawiając ewentualnym kontestatorom żadnych wątpliwości co do nielegalności buntu, Szejch Usman pointuje, że rezultatem przestrzegania tych zasad jest potęga islamu, respektowanie prawa i pokonanie wrogów. Brak jedności zaś niweczy to wszystko. <br /> Rozdział siódmy przedstawia Warunki, które powinien spełniać imam.Dan Fodio wymienia ich jedenaście, opierając się na niezidentyfikowanym w pełni utworze Diya al-Khulafa. Imam powinien być: 1) muzułmaninem, bo niewierny zgodnie z idżmą nie może być ustanowiony imamem; 2) sprawiedliwy, bo niesprawiedliwy może postępować arbitralnie i naruszać prawo, pozbawiając ludzi ich uprawnień; 3) płci męskiej; 4) wolnym człowiekiem; 5) dorosły; 6) rozsądny; 7) zdolny do wydania niezależnych sądów (mudżtahid) w kwestiach korzeni i gałęzi prawa, jeśli można znaleźć kogoś takiego; 8) odważny, nie obawiający się stawić czoła wrogowi i popierający zapisane kary (hudud) 9) człowiekiem rozsądnych sądów i dyplomatycznego podejścia do napotykanych problemów, zdolnym do stanowczości, kiedy jest to konieczne, i wyrozumiałości, kiedy potrzebna jest wyrozumiałość: 10) człowiekiem zdolnym do wprowadzania w życie swych decyzji i rozkazów; 11) w przypadku najwyższego imama musi on pochodzić z plemienia Kurajszytów. jeśli można znaleźć takiego, który spełnia powyższe kryteria; w przeciwnym razie powinien to być Kinani; w razie nieobecności takiego imam powinien być potomkiem Ismaila; jeśli nie można znaleźć takiego człowieka, wówczas można wybrać nie-Araba. <br /> Dalej Shehu dodaje, że w jednym miejscu i czasie może być tylko jeden imam i cytuje słowa Proroka: „Ktokolwiek ślubuje wierność imamowi, [...] musi być mu posłuszny najlepiej jak potrafi. Jeśli pojawia się inny, by rywalizować z nim o urząd, trzeba ściąć mu głowę”. Kończąc zaznacza jednak, że na terenie poza zasięgiem władzy imama dopuszczalny jest wybór innego dla tego regionu. To ostatnie zdanie miało zapewne dowodzić zasadności utworzenia kalifatu na ziemiach hausańskich, mimo istnienia w owym czasie Kalifatu Ottomańskiego.</blockquote> http://www.islam-in-poland.org/index.php/9611/